Bazen ne kadar çok zorlasam da çıkmıyor. İstediğim tarzda bir yazı yazamıyorum, blog için. Verimli, okurun bilgiye doyacağı ve okumaktan büyük zevk alacağı bir deneme, bir anı yazmak istiyorum ama çıkmıyor işte ne olursa oluyor konu yine dal daşşağa geliyor. Monotonluk ile doğru orantılı olarak gündelik yaşantımda adrenalin hormonlarının en çok salgılandığı anlar çiğ köfte yedikten sonra tuvalette yaşadığım mükemmel saatlerr oluyor. (acaba çok yanacak mı, yoksa çok ıkınacak mıyım vs. düşünüyorum.) Bu yüzden pekte hayatla ilgili aforizmalar, aşk sözleri, özlem dolu mesajlar ve öğüt verici cümleler kuramıyorum.

Yani aklım kaçıyor oralara elimde olan bir sorunsal değil. Salt düşüncelerin kafamın her yerini kurcalaması, geleceğe dair bir plan kuramama neden oluyor. Hatta şu an yazdığım cümleden sonra ne yazacağımı bile tasarlayamıyorum kafamda o kadar durum vahim.

Bazende anlaşılmaz olmak istiyorum ama kelime kapasitemin o kadar geniş olmadığı doğrusunu kanıtlıyorum kendi kendime. böylece anlaşılmaz olma çabaları da yalan oluyor.

O yüzden bu yazıda da pek bir sikim beklemeyin. Gayet sıradan bir insanın yazabileceği şeyleri yazıyorum. Çünkü sıradanım, sıradanız, sıradanlar, sıradan.

Son zamanlarda kahve ile orantılı olarak çiğ köfte yeme eğilimim de artış gösteriyor. Yani sikerim böyle aşkın ızdırabını, reflü gibi bişey oldum olm. zihnen ve manevi olarak çiğ köfte bana doygunluk kazandırsa da fiziksel olarak sikip attı. hani ben “sıçarken götün yanma eğilimi” olan evreyi çoktan beri aştım, sanırım ben o evreyi çocukken yaşadım ortaokulda falan.

ondan sonra kitapları yavaşa yavaş okusam bile kitap almaya devam ediyorum, son olarak charles bukowski & beat kuşağı isimli kitabı almış bulunuyorum yaklaşık 11 TL gibi cüzzi bir rakamla.

artık neskafe yapmak zamanı çok çalmıyor. ketıl’da yapıyorum abi. olana kadar balkonda bir sigara patlatıyorum. hemen oluyo zaten.

yolunu yordamını sikeyim ki bir fotoğraf makinem yok, eziklik hissediyorum. zaten aklımda ” çok amatör fotoğrafçılık ” adı altında bir albüm oluşturmak var ama bu fotoğraflar baya bi amatör olucak. cep telefonumla çekicem amk, benim neyim eksik, bir galatayı çek, iki martı resmi çek, photographer mı işte ne sikimse oluyon.

o zaman gömüyor ve tatlı rüyalar diliyorum. gömdüm abi.

Yapma sevgilim elletme onlara, sıktırma popoşunu başkalarına. Özledim işte mıncıklamayı, dudaklarını ısırıp ısırıp kanatmayı. Hayvanım ben ruhende , bedenen de.

Ruh sağlığımın selameti için elletme ellere kendini. Sakın sakso hayallerine girme lavuğun, ben seni hep özlerim. Sen de zike sürülecek akıl olduğunu zannetmiyorum, IQ seviyenin de yerlerde olduğunu düşünüyorum sevgilim.

He bu aralar çok tatlıyım, süperim a.q sevgilim. bok gibi param var. Parası neyse gel işte be sevgilim, parası neyse veririm…

Ben sadece yazıyorum sana, sen sadece oku. Başka bir şey yapma. Bazen değerini kaybetmiş kelimeler ile bazen de bir küfürle anarsın beni… Huzurunu silip, keyfini kaçırabileceğim endişesini taşımalısın hep.

” Kardan adam güneşe aşık

Yüzüne takılan zeytin ve havuçtan utanıyor

Esen rüzgarlar onu bile üşütüyor

Sadece boynuna bir atkı istiyor.”

Yokluğun hüznün himalayası. Bomboş kağıtlar ile konuşmak, her gece beynini uyuşturmak için ciğerleri yaralamak.

Gecenin son saatlerinde sigara yokluğunun yarattığı boşluğu doldurabilmek aşkının varlığı… Ağlatacaksan, güldürmeseydin beni, yukarıdasın en yukarıda… matematiğin yanıldığı odak noktalarından biri bendeki sen sevgisi. Beklenmeyen bir zamanda beklenmeyen bir misafir ol, gel bana ama artık ağlayacak çocuk yok karşında.

Şimdi ya tepede olmak var, ya da bataklarda.. Beynimin bana en büyük armağını belki de şimdi de uzun süredir hüzün yaşatan anılar. boş kağıdı dolduran değil yokluğunun yağmuru, güneş ile ısıtıp buharlaştıran belki varlığının yokluğu.  Ben varım da aslında, sende yok olsam bile. Bir satır daha yazıyorum, başkasında olduğunu bilsem bile…

“Zor olur bu gidişi hayat oyunumda sergilemek, dudaklarından çıkan sözler gözlerimi yaşa boğuyor,

Yokluğunu görse, yokluklarını doldurur bütün yokluklar,

Ben içime çekmesemde, zamanla sigaram bitiyor.. ”

Aslında mercimek çorbası gibiydi her şey, aynı annemin yaptığı gibi. Eksik olan bir şeyleri var mıydı? Neydi eksik olan, fazla mı sıcaktı yoksa fazla mı soğuk? Dur! Bekle, kaşığı daldır biraz ve kaşıktaki hafif mercimek çorbası gölüne üfle, soğusun dilimizi, dilini yakmasın! Canın acır, dilin yanarsa tat alamazsın diğer tatlardan… Tadı kalmaz mercimek çorbasının, neyse…

Harbiden neydi çorbada eksik olan? Hazır çorba mıydı? Yoksa yoksa hazır çorba olmasına üstelik BİM’den mi alınmıştı? Bilmiyorum, anlayamıyorum, tadının farkına varamadım ki? Haaa dur tuzu tamdı aslında şimdi geldi aklıma limondu eksik olan? Her şeye yararlı olan limondu eksik olan. Ama sakın keklemi beni yani limon sıkmak yerine, limon suyu dökme çorbaya. Bok olur o, içilmez sonra…

Tamam tamam şimdi buldum çorbanın eksiğini, pul biberdi eksik olan. Acısını az koymuştuk be canım… Biraz daha acı olsaydı daha iyi olurdu, daha lezzetli, daha leziz. Yemesinden zevk alırdık. Neyse sen yoksun ya fark etmez artık benim için ha hazır BİM çorbası, ha anamın yaptığı mercimek çorbası…

Beyninde alkol eksik olmuyorsa her şey tatlıya bağlanır,

Geçmişten kalanlar, satırlara dökülünce insanı bir hayli bala bağlar

Küfürleşme yağan yağmurla ve gökyüzü ile belki yara yeniden kanar.

Yeniden parlayacak ışıldayacaksın, ışığınla söndüreceksin figan eden çığlıkları

Göz yaşları ertelenecek yarınlara, çok sonraki yarınlara, sensizlikten nasibini almış yarınlara.

Bütün yıldızların üzerine basacağım ve sana ulaşacağım, biliyorum sana ulaşacağım, sende bulacağım havayı, suyu ve aşkı.

Sessizce yalvaracağım bilmediğim dualar ile ama biliyorum sonu sana çıkacak,

Bir nefes yollıyacağım güneşe doğru ve söndüreceğim onu, gündüzleri bile seni aydınlatacağım gökyüzünde.

En sonunda azraile öptüreceğim kendimi sonra bekleyeceğim seni senin bana uzak olduğun kadar uzak diyarlarda.

Şimdi ben gerçeğin her bir payını paylaştırıyorum bu satırlara..

Kendimden bir kahpelik payı çıkaracağım ve gülücük atacağım ortalara,

Huzura kavuşursun elbet bir gün tabi ki y.rrak tadında…

1 gün geçti ya da 2 gün emin değilim. Bilgisayarda gündelik işim olan 20 makale yazımını tamamladıktan sonra son bir kez twitter’da, facebook’ta bir nabız yoklayam dedim, işin aslını söylemek gerekirse; sıkıntıdan patlıyordum evde, okuyabilecek bir kitap bulamıyordum kendime hani öyle entellektüel bir tipte değilim şimdi öyle düşünmeyin sakın. Kitap okuyorum falan ama bir kelime hazinem filan gelişmedi yani, ama düşünme, olaylara bakış açısı falan fıstık derseniz bilmiyorum onu hiç düşünmedim, normal düşünüyorum yine a.koyım…

Neyse Facebook’ta bir dalga dümen var profil resimlerini değiştirenleri gösteriyor. Olm herkesin manitasıyla filan resmi var. Böyle bir kötü oldum. Aşk, sevgi falan kıskandım gibi bişey lan. Bi değişik bir garip oldum yani. Başarısız, mutsuz hissettim kendimi bir an, canım çiğ köfte yedikten sonra o mükemmel BAL tadını veren camel soft sigarasını çekti. yar.ak gibi bir ruh haline bürünmüştüm. Herkesn sevgilisi ile güldüğü, ince mesajlar verdiği ve benim zikseler ulaşamayacağım beğenilme sayılarına ulaştığını gördüm.

Sonra neden kimse benim resimlerimi, yorumlarımı falan beğenmiyor diye düşündüm. Ben kimseyi beğenmiyordum ki a.koyım. İnsanlar haklıydı, belki de değildi, umursamadım. Sonuçta her şey bir çıkar ilişkisine dayalı. Böyle arkadaş ilişkisinin ızdırabını sikebilirim. Sonra balkona çıktım neskafem ve yanımda arkadşaımın paketinden koyduğum bir dal winston sigarası ile. Sefilleri oynuyordum 2-3 gündür, beş kuruş param yoktu amk. Para oluncada siktir olup Taksim’e gitmeyi çok iyi biliyordum… Neyse anlatmak istediğim bu değil.

Ben bir değişik oldum şimdi millet manitasıyla caka satıyor, bizim hafta içimiz kahve’de batak izleyip, yancı olmak ile geçiyor, hafta sonu da bu yukarıda bahsettiğim makale işinden aldığım parayı çekip Taksim’de yemekle geçiyor. Her şeyim bu kadar abi. Başka bir bok yok.

Mutsuzluk kavramını bütün ruhum ve bedenimin iliklerine kadar zoraki destekliyorum.

Duvar saatinin “tik-tak-tik-tak” seslerini en iyi duyurduğu zamanlardan birisi şu an… Zor tabi günler, eyvallah. Para kazanımı, mutlu olmak, mutlu bir ilişki veya kız bulma isteği, yaptığın işten memnun ve mutlu olmak ya da bunların hiç birisi benim umrumda da olmayabilir. Dünyayı siklememe rekoru bile kırabilirim, bu değişik bişey.

Ondan sonra içip içip kanını zehirleyebilir ama gününü de kurtarabilirsin, hee o işte güzel benim için. Yani bence mantıklı. Sonra konuşurken mantıklı yerine ” mantaklı” diyebilir, arkadaş ortamında taşak malzemesi olabilirsiniz. İçtikten sonra parasız çalışan taşak makinesi gibi olduğumu söylüyorlar, bende öyle hissediyorum zaten. Çok güzel bir benzetme, mutlu oluyorum yani.

Bir şeyler de yazmaya çalıştım aslında aklımda duygusal, mala bağlamış ruh hali ile yazılmış bir yazı yazmak vardı ama yine araya başka şeyler girdi. Özür diliyorum, diyorum ki hayat güzel bence çoğu zaman, zaman zaman ya da her zaman ya da hiç bir zaman.

Özür diliyorum, kafa piç gibi yine normalin üstündeyim… Eyvallah!

çoğu zaman mala bağlarım ben. yüksek desibelleri kısıtlayamam, engel olamam hiç bir şey. mal gibi kalırım. sonra her içtikten sonra zekir müren dinlerin. eve geç saatte girerim her zaman yani param olduğu sürece. tekel de muhammet abi ile kanka olurum. eve girer zeki müren dinlerim çoğu zaman. sonra öksürür bir sigara daha yakar seni ağımdan dışarı atarım. ama çoğu zaman atarım yani. sadece çoğu zaman.

bir çok zehir kana dolaşabilir. rahatlıkla gezer. yaşadıklarımı görsen salak bile olurdun ya da gerizekalı. ama özrün ölüm olsun. herş şeyi geçtim psikolojik destek çıktı reçetemde. sorun değil onunlada görüşebilirim. onuda atlatabilirim soğuk bir ruhla atlatırım.

ben kabus görmemek için beynimi yastığın altına sokuyorum ama sokuyorum yani orosssssspiii çocuğu. her şeyi siktir edelim… ben seninle konuşmayı kabul ettim mesajına mesajla cevap verdim ben hasana, kadire, canere ne dicem a.q? bunun tribine girerim. ama yinede kazanacak bişeyler var yine de yalancı niye aklımdasın gittiysen????…