En kafa yazar, Bukowski’nin ” Fante benim tanrı’mdı ve tanrı’ların rahatsız edilmeyeceğini, kapılarının çalınmayacağını biliyordum.” dediği için aldığım bir kitap. En sevdiğim yazarın yani Bukowski’nin önermesi üzerine aldım ama beklentilerimin karşılığını pek alamadım, bukowski’den sonra pek sarmadı 2-3 kitap daha okudum ama yok, aynı tadı vermiyor farklı kitaplar.

Zaten kitabın bu yazarın ve kitaplarının sadece bukowski severler tarafından okunduğunu düşünüyorum. Hatta okuduğum bir kaç yazı da John Fante’nin yazar hayatının ilk başlarında satışlarının pek iyi olmadığı ve Bukowski’nin sayesinde bir yerlere geldiğine dair idi. Bence de öyledir Bukowski baba öneriyorsa illa ki bişeyler bulmuştur kitapta, ben daha başlarındayım tabi bakalım merakla bekliyorum kitabı bitirince nasıl hissedicem kendimi.

Şimdi bu Charles Bukowski denen elemanı az-buçuk tanımak istiyorsanız ahanda vereceğim sitede hakkında yazılan yazıyı bi okuyun. yada siktir edin, her paragraftan 1-2 cümle okuyun yeter amk.

ahanda yazı: http://www.hafif.org/yazi/pis-moruk-charles-bukowski

Bu adama Pis Moruk diyorlar. tam bir şarapçı. tipine bakarsanız evlat olsa beşiği sallanmayacak bir tip olduğunu ayıkabilirsiniz. tipinden anlaşılıyor zaten. ama acayip seviyorum adamı. ergen psikolojisi de olabilir, ama sanmıyorum yani ama olabilir de. bu adamın işi, gücü yok. paso içki, karı-kız takılıyo. çakıyo, içiyo, hastalık geçiriyor, kavga ediyor, barlarda takılıyo, sokaklarda da sızabiliyor, evi yok ama arabası var, otel odalarında filan kalıyor, günlük ya da haftalık olarak kiralıyor. ölümlerden filan dönüyor. yaşam felsefesi acayip yattı aklıma. çalışmak ona göre boş. kadınlar ve alkol onun için her şey.

Bir kaç sözünü falan da verem hadi size.

“gulmenin moda oldugu bir devirde agliyorum, genc olmanin moda oldugu bir devirde yasliyim, seni sevmenin daha az cesaret istedigi bir devirde senden nefret ediyorum ”
“para seks gibidir olmayinca onemi artar ”
“sabaha karsi 2’den sonra kimse cirkin degildir ”
“yalan soyluyorum ama inan bana bu dogru ”
“boktan birsey olursa unutmak icin icersin,iyi birsey olursa kutlamak icin hic birsey olmamissa olsun diye icersin ”
“insanlarin hakkimda ne dusundugunu onemsemeyerek hayatimi on yil uzattim ”
“insanlarin yaninda mutlu degilim, yeterince icersem kayboluyorlar ”
“kimsenin istirabi olmasi gerektiginden fazla degildir ”
“korktuklari icin entelektuellesir insanlar,umitlerini yitirdikleri icin degil ve korkmakla umitsiz olmak arasindaki fark bir entelektueldir ”
“bizzat insan irki uzerine yazarken bile onlardan uzak kaldigimda kendimi daha iyi hissediyorum;iki santim uzakta olmak bile iyidir,iki mil uzakta olmak harika,ikibin mil uzakta olmaksa mukemmel …”

Verilmek istenen mesaj verildi hadi okuyun, benimseyin, çekin içinize, bir daha bırakmayın…

30 Ekim itibari ile başlamış ve 7 Kasım’a kadar sürecek olan 29. İstanbul Kitap Fuarında 6 Kasım itibari ile bende katılacağım. (: Yaklaşık 1 haftadır düşünmekteyiz. Aslında kitaplara vs. değil 6 Kasım’da Uykusuz Dergisi tam kadro imza günü için orada olacak. Tüm ekip 6 Kasım saat 14′te orada olacak dolasıyla Umut Sarıkaya‘da ve dolayısıyla bizde (:

Yarın sabah erkenden yola çıkacağuk. Eminim kuyruk olacaktır. Ayrıca bütün kitaplar yarı fiyatına olacakmış, bu çok iyi bir haber öğrenciler için Eğer Umut Sarıkaya ile fotoğraf çekilirsem buraya da koyarım

Her yere koyarım ben. Bir de son olarak Umut Sarıkaya’nın şu güzel paragrafıyla bitirmek istiyorum yazımı;

” Ben diğer insanlar gibi hayata bakış açımı John Lennon ya da Dostoyevski ile özdeşleştirmiyor, kendimi onlar gibi göremiyordum. Ben ne yazık ki bizim cadde de ki BİM marketiydim. Asla Migros veya Bauhaus olamayacaktım.“

Bu yazımda sizlere şu sıralar okuduğum Yüksel MERT’le Kur’an’dan Nutuk’a isimli kitaptan bir bölüm vermek istiyorum. Okuyucuyu sıkmayan ve öğretici niteliğe sahip bir kitap. Alıp okumanızı öneririm.

“Biz hayata gözlerimizi açtığımızda, Allah’la, din’le, cin’le, Kuran’la, şeyh’lerle, cami’yle, ölüyle, mezarla, baykuşla, jandarmayla, polisle, hocayla vs, vs’yle gözü korktulmuş, içine sindirilmiş bir toplumun üyeleriydik.

Bizi yaratan Rabbimizi düşünemiyor, O’nu hakkıyla takdir edecek özelliklerini öğrenemiyorduk. O’na ilişkin sorular sorduğumuzda, bir yaramazlık yapacak olduğumuzda; “Aman, sus, çarpar ha!” diyorlardı.

Yüce kitabımızı açıp kendi dilimizden okuyup anlamıyor, yaşayacağımız doğru hayatın açıklamasını öğrenemiyorduk. Her defasında; O’nu anlayan güzel adamlar, güzel atlarına binip gittiler! diyorlardı. Kendilerini ve bizleri alabildiğine aşağılıyorlar ve uydurdukları, uyduruk adamların eteğine sımsıkı yapışmamız öğütlenip duruluyordu. Her şeyden korkuyorduk.

Korkularımızı bastırmak için, duymamaya, düşünmemeye, düşler kurmamaya koşullandırılıyorduk. Ne zaman düşünecek olsak, hep bize ezberletilen slogonları, tekerlemeleri, kelimeleri tekrarlayıp duruyorduk. Tıpkı gece karanlığında, korkularını bastırmak isteyen, bunun için de durmadan mırıldanıp, ıslık çalanlar gibiydik. Tabii bunun sonucu da, nerdeyse su içerken ıslık çalınanlar gibi olmuştuk.

Neden sonra, bir gün, takım elbiseli, kıravatlı, kibar, sarışın, yakışıklı bir adam çıkageldi. İçimizden biriydi. Oldukça doğaldı.

Bu kadar zaman geçti, O’nu hala hakkıyla anlayamadık…”

Kitabı merak edenler internetten araştırsınlar veya en güzeli kitabı alıp okusunlar Bir çok sorunun cevabını bulup, meraklarını giderebilirler.