dıp dıp tıss dıp tıss.

Bazen ne kadar çok zorlasam da çıkmıyor. İstediğim tarzda bir yazı yazamıyorum, blog için. Verimli, okurun bilgiye doyacağı ve okumaktan büyük zevk alacağı bir deneme, bir anı yazmak istiyorum ama çıkmıyor işte ne olursa oluyor konu yine dal daşşağa geliyor. Monotonluk ile doğru orantılı olarak gündelik yaşantımda adrenalin hormonlarının en çok salgılandığı anlar çiğ köfte yedikten sonra tuvalette yaşadığım mükemmel saatlerr oluyor. (acaba çok yanacak mı, yoksa çok ıkınacak mıyım vs. düşünüyorum.) Bu yüzden pekte hayatla ilgili aforizmalar, aşk sözleri, özlem dolu mesajlar ve öğüt verici cümleler kuramıyorum.

Yani aklım kaçıyor oralara elimde olan bir sorunsal değil. Salt düşüncelerin kafamın her yerini kurcalaması, geleceğe dair bir plan kuramama neden oluyor. Hatta şu an yazdığım cümleden sonra ne yazacağımı bile tasarlayamıyorum kafamda o kadar durum vahim.

Bazende anlaşılmaz olmak istiyorum ama kelime kapasitemin o kadar geniş olmadığı doğrusunu kanıtlıyorum kendi kendime. böylece anlaşılmaz olma çabaları da yalan oluyor.

O yüzden bu yazıda da pek bir sikim beklemeyin. Gayet sıradan bir insanın yazabileceği şeyleri yazıyorum. Çünkü sıradanım, sıradanız, sıradanlar, sıradan.